Vergezichten
Zijlstra
Vorig jaar legden ze ook al aan. Met Stel Je Voor stelden ze zich onvoorstelbaar mooi voor. Rokende rock, dampende jazz, ruwe blues. Zijlstra heeft het allemaal aan boord. Vanaf het moment dat de band de ankers licht, gaat het volle kracht vooruit. Met Jeroen Zijlstra stoer aan het roer. Zijn raspende stem, zijn poëtische teksten, zijn tranende trompet, het is allemaal aas waar je je gretig in vastbijt. De ode aan zijn eigen Durgerdam (bekroond met de Annie M.G. Schmidtprijs voor het beste theaterlied) behoort tot het mooiste dat de territoriale kleinkunstwateren ooit hebben prijsgegeven. In Vergezichten kiest hij definitief een ruimer sop. Gooit hij zijn netten net weer wat verder uit en haalt hij nóg mooiere muziek binnen. Swingend, rauw en ontroerend. Met wederom zijn stuwende band in de stookkamer: Rutger Molenkamp op saxofoon, Pieter Jan Cramer op toetsen en accordeon, Edwin Wieringa op bas en Nout IngenHousz op drums.
