Ruis
Schudden
Schudden. Zo heten ze. Schudden. Dat doen we. Van het lachen. Met de buik. Met het hoofd. Met het hele lijf. Zoals ook Schudden alles met het hele lijf doet. Met huid en haar en een hoop humor. En daar voegen ze in Ruis nog een aangename laag aan toe. Die van de poëzie. Waarmee de hilariteit nog ontroerender wordt. En het lachwekkende nog treuriger. Ruis is één deel cabaret, één deel mime en één deel toneel. En dan goed schudden. En volledig tot je nemen. Naar binnen laten glijden. In je binnenste laten doorsijpelen. Totdat het je nooit meer loslaat. Emiel de Jong en Noël van Santen praten weinig, maar zijn juist daarom zo veelzeggend. En of ze nu je gedachten opschudden of de frustraties van zich afschudden, het blijft vooral heel herkenbaar Schudden. Regie: Titus Tiel Groenestege
