Column: Een Kleine Komedie

"Tijdens het afsluiten aan het einde van de avond keek ik nog even de lege zaal in. Wat een fijne plek is dit toch. Er is geen publiek dat zoveel lacht als hier, en nu ik hier werk zie ik dat het publiek ook al een voorstelling op zich is. En zonder voorstelling geen theater."

Een Kleine Komedie

"Een doordeweekse avond in theater de Kleine Komedie. Blauw tapijt, marmeren pilaren, gouden en rode muren. Oud, statig, sfeervol. Het is nog rustig wanneer ik binnenkom voor mijn garderobedienst. Een collega heeft soesjes meegenomen, die we aan de bar opeten. Gemorste poedersuiker wordt met een pinpas in een lijntje geschoven. Voorspelbaar grapje, maar toch leuk. Misschien nog niet helemaal het niveau van de artiest die deze avond optreedt: Tim Fransen. Terwijl ik de schone afwas in de keukenkastjes van de artiestenfoyer aan het zetten ben en ondertussen praat met de technici, komt hij binnenlopen. Ik zeg gedag en word rood. Terwijl me bij mijn sollicitatiegesprek nog was verteld dat je niet starstruck mag reageren op de artiesten. Oeps. Gelukkig hadden we het niet over een heel intelligent onderwerp: Kesbeke zure matten. Tim had er nog nooit van gehoord, ik vind ze wel lekker. Tijdens het aannemen van de jassen kwam de bingokaart aan bekende vragen en opmerkingen voorbij, die ik tijdens de korte tijd dat ik er werk al 73 keer heb gehoord. Kunnen de jassen bij elkaar? Kan ik ook een tas achterlaten? Wat kost de garderobe? De jassen zijn wel nat hoor. En van mijn kant: Meneer, u bent uw nummertje vergeten. Het is een vrijwillige bijdrage. Ach ja het regent weer eens hè. Na aanvang een kort ‘Hoe ging het?’ moment met de collega’s en bedrijfsleider. In de garderobe waren er allemaal lieve mensen langsgekomen, die ons bedankten voor de goede zorg en fooi neerlegden op de witte schoteltjes. Een collega die de tickets scande had minder geluk. Bij het vertellen kreeg ze tranen in haar ogen. Een vrouw had meerdere malen op verongelijkte toon tegen haar gezegd dat ze de smart tickets zo slecht geregeld vond. Zichzelf verversende QR codes zijn ook heel verwarrend. Als afsluiter zei ze ook nog dat m’n collega naar knoflook stonk. Het kan verkeren. Hierna besloot ik een stuk van de voorstelling te gaan kijken. Eén van de vele voordelen van werken in een theater. Het ging van filosofische gedachten over hoeveel realiteit we in ons leven toelaten, naar nieuwe manieren om je geslachtsdelen op te meten. Stof tot nadenken. Tijdens het afsluiten aan het einde van de avond keek ik nog even de lege zaal in. Wat een fijne plek is dit toch. Er is geen publiek dat zoveel lacht als hier, en nu ik hier werk zie ik dat het publiek ook al een voorstelling op zich is. En zonder voorstelling geen theater."

Annika, van de avondploeg